خوشنویسی، از معدود هنرهای سنتی است که با توجه به مشخصات هندسی اش فرم و قالبهای مختلفی را تجربه نموده و به خطاطی اسلامی پیوند خورده است. با توجه به هندسی بودن شکل خط نستعلیق بخش قابل توجهی از تغییرات سبک در این خط، از آغاز شکل گیری و رواج آن تا دوره معاصر، قابل سنجش و اندازه گیری می باشد. در این پژوهش که با روش تحلیلی و توصیفی و با مطالعات کتابخانه ای و مقالات سامان یافته است قصد دارد ضمن شرح اصول و قواعد خطاطی اسلامی، اصول نظری شکل گیری قواعد خوشنویسی ایرانی و توسعه آن بپردازد. اهداف این تحقیق شامل شناسایی و تحلیل اصول نظری شکل گیری خوشنویسی ایرانی و توسعه آن در طول تاریخ است. در این راستا، سعی شده است تا با بررسی تاثیرات تاریخی بر روند تحول خوشنویسی مورد تحلیل قرار گیرد. نتایج این پژوهش نشان میدهد که خوشنویسی نه تنها یک هنر زیبا بلکه یک زبان فرهنگی است که می تواند در انتقال مفاهیم عمیق انسانی نقش بسزایی ایفا کند. با توجه به اهمیت این هنر در تاریخ فرهنگ اسلامی – ایرانی، نیاز به حفظ و ترویج آن در نسل های آینده بیش از پیش احساس می شود.